Zarówno dorośli jak i znacząca grupa dzieci mają na pewno dużo lęku w sobie
oraz obaw związanych z epidemia i jej konsekwencjami.
Nasza edukatorka, pedagożka Marta Jankowska napisała do swoich nauczycieli,
dzieci i rodziców w szkole maile, które mają pomóc im przetrwać w dobrej kondycji
 i jednocześnie wesprzeć w działaniach.

Bardzo chciała, żebyśmy się podzielili z większą liczbą placówek tymi materiałami,
ponieważ chciałaby im pomóc.
Dlatego poniżej prezentujemy treści, które możecie Państwo wykorzystać.

Drodzy Dyrektorzy, Nauczyciele Pedagodzy,


Poniżej udostępniam maile, które wysyłam do rodziców, nauczycieli i uczniów szkoły, w której pracuję.
Rodzice pisali mi, że bardzo im pomogły. Dostaje też prośby od pedagogów o inspirację.
Stąd chcę podzielić się tym, co tworzę. Możesz śmiało kopiować i wklejać.
Przeczytaj jednak najpierw to, co piszę i dostosuj do swojej szkoły i wieku dzieci.
Pamiętaj o aktualnych, ogłoszonych przez rząd środkach bezpieczeństwa.
Zmodyfikuj pod tym kątem wysyłane informacje.
Moje maile są sprzed ogłoszenia stanu zagrożenia.
Jeśli w mailu jest link lub czyjaś nazwa, nie usuwaj tego. Inspirację ja także czerpię od innych.
Szanujmy swoją pracę i przekazujmy informację o autorze.

Każdy z otrzymanych emaili będzie podzielony na treśc
i dedykowane dla uczniów, rodziców, nauczycieli.

Pamiętaj, że rzetelna i uwspólniona wiedza wśród dorosłych pomoże zachować spokój dzieciom.

PRIORYTETY MEN NA ROK SZKOLNY 2019/2020 –ZAPLANUJ SZKOLENIE DLA SWOJEGO GRON

Mail wysłany do RODZICÓW
( kopia do nauczycieli)

Tytuł: Zdrowie psychiczne w czasach szkoły online

Szanowni Państwo,

W związku z przejściem szkoły w tryb online
(więcej szczegółów otrzymacie Państwo od Dyrektora)
zamieszczam rekomendacje dotyczące zdrowia psychicznego. To nietypowa sytuacja dla Państwa i dzieci.
Zachowanie spokoju będzie miało duży wpływ na odporność zarówno psychiczną jak i fizyczną.
Oczywiście, różnimy się między sobą i różnią się też nasze dzieci. Są takie (i mam nadzieję, że jest ich większość), które
w obecnej sytuacji czują pewne podekscytowanie, ciekawość,
a nawet radość (no w końcu nie trzeba chodzić do szkoły
i tyle nowych ciekawych rzeczy dzieje się wokół).
Są jednak i takie, które z dużym niepokojem i lękiem stale sprawdzają portale informacyjne, dopytują dorosłych, poszukują informacji o zagrożeniu. Jeszcze inne, mówią: dość! - już nie mogą oglądać, słuchać, czytać i rozmawiać
na temat zagrożenia koronawirusem. Wszystkie, nawet
te szczęśliwe, z różnym natężeniem i częstotliwością
odczuwają nieprzyjemne uczucia. Boją się.....
Ten strach, zupełnie zrozumiały w obecnej sytuacji, wymaga zaopiekowania przez nas dorosłych!

Udostępniam kilka ogólnych wskazówek profilaktyki zdrowia psychicznego

1. OBSERWUJMY - siebie i nasze dzieci.
Nie tylko pod kątem infekcji, ale i tego jak emocjonalnie
radzimy sobie z otaczającą rzeczywistością. Jakie jest nasze dziecko? Jak reaguje na tę sytuację, jak
reaguje na nas? Czy dopytuje? Czy unika rozmów?
Czy sądzi, że musi nas chronić i robi dobrą minę do złej
gry? Czy może (przynajmniej na razie) wygląda na to,
że sytuacja go nie przeciążą?
A jak my się zachowujemy?
Czy epidemia, zagrożenie jest stale obecne w naszych rozmowach?
Czy nieustannie sprawdzam wiadomości?
Czy może unikam tematu i nie chcemy o tym rozmawiać?
Jak nasza postawa działa na syna czy córkę?

2. BĄDŹMY GOTOWI DO ROZMOWY
- przygotujmy sobie zestaw 3-4 rzetelnych faktów, którymi
możemy się z naszym dzieckiem podzielić. Czasem trzeba będzie powtórzyć je wielokrotnie - dzieci lubią
upewniać się, że nie ściemniamy i wiemy, co mówimy.
Bądźmy gotowi na konfrontację z fakenewsami
(Tato,a Marcin powiedział...). Nie warto jednak przekazywać dzieciom niesprawdzonych treści, niezliczonych
supertajnych informacji, czy dramatycznych nowin
(np. Jest kolejna ofiara!). Bądźmy w tych rozmowach
spokojni, opanowani i rzeczowi. Jeśli sami jesteśmy kłębkiem nerwów i mimo szczerych chęci nie udaje się nam zachować spokoju, zastanówmy się, kto z naszego otoczenia mógłby taką rozmowę przeprowadzić?
Może wujek ratownik, pielęgniarz, ciocia lekarka
czy nauczycielka biologii? Ustalmy z nimi wcześniej,
czego potrzebujemy i jak chcielibyśmy, aby taka rozmowa wyglądała. Fajnie jeśli jest to bliska dla naszego dziecka
osoba, do której ma zaufanie, którą lubi.
Naprawdę psycholog jest ostatnią osobą w tej kolejce!
Wizyta u specjalisty może tylko nasilić różne lęki!

3. MÓWMY SZCZERZE NIE WIEM
- ile to będzie trwało?, czy wszyscy zachorujemy?
Kto pierwszy umrze z naszej rodziny? Takie pytania mogą szokować, złościć. Po pierwsze, zachęcam do tego by cieszyć
się, że dzieci traktują nas jako ważne źródło informacji,
mają do nas zaufanie. Czasem możemy ostudzić różne niepokoje, jednak na niektóre pytania nie znamy przecież odpowiedzi (nikt z nas nie wie, ile będzie trwała ta sytuacja).
I o tej swojej niewiedzy warto szczerze mówić.
Choć część rodziców/nauczycieli/opiekunów się tego obawia,
ta szczerość buduje zaufanie!

4. ROZMAWIAJMY JAK RADZIĆ SOBIE Z LĘKIEM
- to bardzo ważna wiedza! Opowiedzmy dzieciom,
co my robimy, żeby trudne myśli nie zapanowały niepodzielnie w naszej głowie (czytanie książek, oglądanie
komedii, gry). Pytajmy, co im pomaga? - dzieci są w tym bardzo kreatywne i mogą nas zaskoczyć super pomysłami z których
i my możemy korzystać.
Sprawdzimy też, czego potrzebują w tej sytuacji.
Zastanówmy się, co możemy wspólnie robić, aby zachować dobry nastrój.
Umówmy się na jakiś kod -sygnał, kiedy ktoś z członków rodziny poczuje, że ten smutek go dopada. Ustalmy, kiedy potrzebujemy samotności, a kiedy towarzystwa innych ludzi. Szczerze rozmawiajmy o tym, że i my dorośli przeżywamy trudne emocje ale znamy sposoby, aby z nimi sobie radzić!
W tych rozmowach ważne jest zachęcanie do tropienia lęków niewypowiedzianych
- czasem to co dzieci mają w głowie jest duuużo straszniejsze od rzeczywistości! Kiedy taki lęk ujrzy światło dzienne,
traci na swojej mocy no i można się nim zaopiekować
(to trochę jak z koszmarami sennymi). Jeśli to jest możliwe, dajmy dziecku czas na płacz, złość i inne trudne
emocje.

5. WSKAZUJMY NA CZASOWOŚĆ PEWNYCH OGRANICZEŃ CZY ROZWIĄZAŃ
- szczególnie dla nastolatków, obecna sytuacja może
być bardzo trudna. Mogą mieć poczucie zamachu
na ich podstawowe prawa i ograniczanie wolności.
Rozmawiajmy z nimi o tym.
Pokazujmy terminowość tych rozwiązań i to,
czemu one mają służyć.

6. BĄDŹMY ODPOWIEDZIALNI
- ta sytuacja może być świetną lekcją empatii, wrażliwości
i właśnie odpowiedzialności za wspólnotę: rodzinna, klasową sąsiedzką....Nasze zachowania przecież przekładają się

bezpośrednio na rozprzestrzenianie wirusa, a więc na życie
i zdrowie innych ludzi.
Rozmawiajmy o tym z naszymi dziećmi!

7. NIE OSZUKUJMY - starajmy się być spokojni
- nie panikujmy. Jednak kiedy rozmawiamy
o rzeczach trudnych, ulegamy emocjom a przyłapuje nas
na tym młody człowiek i zadaje pytanie, co się stało?
To nie odpowiadajmy NIC! Takie ucinanie rozmowy,
tworzenie tajemnic, jest pożywką do karmienia lęków.
Ochłońmy i nawet jeśli nie od razu, wyjaśnimy dziecku, (czasem wystarczy ogólnie: np. ...ta stała obecność
informacji o wirusie mnie złości, martwi czy niepokoi.)
 co się stało, czego było świadkiem.

8. ZADBAJMY O POTRZEBY DZIECI
- tak jak my potrzebujemy porozmawiać z bliskimi, koleżanką
czy kolegą, nasze dzieci również tego kontaktu potrzebują! Zadbajmy o to! Rówieśnicy są strasznie ważni!
Pamiętajmy o nowych technologiach - to dobry moment,
żeby z nich również korzystać.

9. UCZMY SIĘ RAZEM ZDROWYCH NAWYKÓW
i bądźmy wzorem do naśladowania.
Pokażmy i przećwiczmy, jak myć ręce, jak zasłaniać usta,
jak dbać o wypoczynek, odpowiedni sen i dobry nastrój.
Rozmawiajmy o tym co trudne, o potknięciach i zagrożeniach
i co z nimi robić.

10. ZADBAJMY O INNYCH - a może w tej trudnej sytuacji spróbujemy zająć się czymś użytecznym? Może
razem z dzieckiem wesprzemy słabszych, którzy potrzebują naszej pomocy (wejdźcie na fan page POMAGAMY SOBIE)

UNIKAJMY:
Słuchania własnych lęków! To nie są najlepsi doradcy!
Pewnie nie da się tego zupełnie uniknąć,
ale przynajmniej ważnych decyzji nie podejmujmy pod wpływem silnych emocji. One na ogół utrudniają nam
dostęp do racjonalnego działania. We mgle emocjonalnej trudno bezpiecznie wylądować.
Utożsamiania własnych emocji z emocjami syna czy córki. Dzieci są odrębnymi istotami!
Mogą się wprawdzie zachowywać dokładnie jak my,
ale powód tego zachowania czy emocja, która za tym stoi, może być już zupełnie inna ! (Np. płakać można nie tylko ze smutku, ale i z radości, wzruszenia czy alergii
w końcu - a to cały czas ten sam płacz).
Bądźmy więc wrażliwi na ich odrębność i nie zakładajmy z góry tej emocjonalnej syntonii 
Zmuszania dziecka do opowiadania o tym co czuje w tej trudnej sytuacji. To wprawdzie dla nas ważna wiedza, ale nie zawsze
i nie dla każdego dostępna.
Jeśli dziecko stawia opór - nie zmuszamy!
Przypominamy, że jesteśmy, że jesteśmy na tę rozmowę gotowi, ale czekamy na jego sygnał.
Możemy też dopytać, czy jest coś, co ułatwiłoby taką rozmowę.
Mówienia: Wszystko będzie OK. jeśli sami w to nie wierzymy!
Sugerowania, co dziecko powinno czuć w podobnej sytuacji.
Składania obietnic, których nie można dotrzymać.

KIEDY NIEPOKOIĆ SIĘ O DZIECKO?
Kiedy nasze dziecko:
często przeżywa uczucie lęku,
boi się rzeczy, które do tej pory nie budziły niepokoju,
skarży się na ból głowy i dolegliwości ze strony żołądka, czasem przechodzące w rozwolnienie, wymioty,
zawroty głowy i omdlenia, kołatania serca, nadmiernego pocenie lub inne objawy somatyczne,
jest apatyczne, osowiałe, nie może zasnąć,
ze snu budzą go koszmary,
zgrzyta zębami, co może świadczyć o silnym napięciu mięśniowym w okolicach żuchwy,
łatwo przechodzi w skrajne emocje - od śmiechu do płaczu,
łatwo się męczy, nie ma apetytu lub ma wzmożony apetyt
jak nigdy wcześniej, a wymienione objawy nie zaczynają się zmniejszać, a wręcz nabierają na sile i wyraźnie utrudniają dziecku codzienne życie - Twoje dziecko i Ty potrzebujecie profesjonalnej pomocy psychologicznej.
I na zakończenie, ku pokrzepieniu serc! Nawet najtrudniejsza sytuacja, może dodać nam i naszym dzieciom
skrzydeł. Dzieje się tak wtedy, kiedy będąc w trudnej sytuacji doświadczamy (MY I ONE) wsparcia od innych, kiedy mimo trudnych doświadczeń mamy wpływ na różne obszary własnego życia, nawet z pozoru błahe (to nadal ja decyduję,
co zjem na śniadanie) i w końcu mam poczucie,
że mimo trudności radze sobie z życiem! Silniejsi będziemy
też wtedy, kiedy dbamy o innych!

FAKTY O KORONAWIRUSIE:

  • Wiemy, że należy bezwzględnie myć ręce;
    zwłaszcza po dotknięciu innych osób oraz często dotykanych przedmiotów znajdujących się w miejscach publicznych.
  • Wiemy, że bezwzględnie nie należy dotykać nieumytymi dłońmi oczu, nosa i ust.
  • Wiemy, że należy bezwzględnie kichać i kaszleć
    w chusteczkę jednorazową (którą od razu wyrzucamy)
    lub w zgięcie łokciowe.
  • Wiemy, że należy bezwzględnie pozostać w domu,
    jeżeli czujemy się chorzy.
  • W przypadku wysokiej gorączki, kaszlu i trudności
    w oddychaniu należy natychmiast skontaktować
    się z infolinią 800-190-590
  • Warto unikać zgromadzeń i miejsc publicznych.
  • Warto ograniczyć teraz podróżowanie transportem publicznym.

Mail wysłany do UCZNIÓW
(kopia do rodziców i nauczycieli)

Tytuł: Potrzebujemy Twojej pomocy

 

Drodzy Uczniowie i Uczennice,
Od jutra zaczynamy szkołę w wersji online.
Wyobrażam sobie, że część z Was cieszy się, że nie musi przychodzić do szkoły. Wiem też, że niektórzy są w związku
z tym zasmuceni. W najbliższych dniach możecie doświadczać
zmiennych nastoi. To naturalne, gdyż każdy z nas będzie musiał wyrobić sobie zupełnie nowy tryb dnia. Pamiętajcie
też, że ograniczenia spotkań towarzyskich, wyjść na miasto
i cotygodniowych zajęć dodatkowych wynikają
z bezpieczeństwa i nie są na zawsze!
Potraktujcie ten okres jako dodatkową możliwość do ćwiczenia cierpliwości, optymizmu, odpowiedzialności
i kreatywności.
Dostaniecie informację od Dyrektora, jak będzie wyglądał tryb nauki i rozliczania się z wykonanej pracy w domu.
Tonie jest okres ferii ani mini wakacji. Wszyscy - uczniowie, nauczyciele i Wasi rodzice nadal mamy obowiązki, które
będziemy realizować. Zmienia się jedynie sposób, w jaki będziemy to robić.
Poniżej przesyłam Wam wskazówki, jak najskuteczniej wykorzystać ten nietypowy czas.
Utrzymaj szkolny tryb dnia:
1. Wstawaj o tej samej porze
2. Zachowaj poranną rutynę - pamiętaj o higienie i śniadaniu. Nie chodź cały dzień w piżamie.
3. Przed rozpoczęciem nauki wyjdź do ogródka, z psem,
na balkon albo otwórz okno i pooddychaj świeżym powietrzem  to rozbudzi Twoje ciało, będzie imitowało wyjście do szkoły
i wzmocni Twoją odporność.
4. O określonej porze zacznij pracę zadaną przez nauczycieli.
5. W czasie nauki rób sobie krótkie ruchowe przerwy. W szkole wychodziliście na korytarz, aulę. Rozciąganie się,
wstanie z miejsca, spacer po mieszkaniu będzie regenerowało umysł.
6. W czasie przerw unikaj oglądania youtuba, seriali, grania
 w gry. To świetna okazja do ćwiczenia samodyscypliny.
7. Zaplanuj sobie czas popołudniowy. Pamiętaj, że rodzice nadal będą pracować, nawet jeśli fizycznie będą w domu
i nie mogą spędzać z Tobą czasu, kiedy ty masz już wolne.
8. Utrzymuj kontakty towarzyskie TYLKO online.
Wykorzystaj po południu czas do dzielenia się ONLINE swoimi
pomysłami na kreatywny czas wolny.
9. Ustal z rodzicami czas po południu, w którym będziecie mogli razem się pobawić
10. Zapytaj rodziców, jak w czasie szkoły online możesz pomóc im w domowych obowiązkach. To świetna okazja, by
nauczyć się gotować, prać, prasować. Zachęcam do organizowania przez przewodniczących klas konkursy online na np. zrobiony obiad rodzinny itp. Bądźcie tu kreatywni :)
11. Ustal sobie limit grania w gry komputerowe i oglądania seriali. Będziesz mieć i tak dodatkowo więcej czasu
na komputerze niż zwykle. Nie chciałabym wrócić do szkoły pełnej zombie komputerowych!
12. 1,5 godziny przed snem wyłącz elektronikę.
Zaniedbując to narażasz się na problemy ze snem.
13. Przed pójściem spać podsumuj to, co udało Ci się wykonać danego dnia. Doceń siebie! i wyciągnij wnioski
nanastępny dzień - czego chcesz robić więcej, czego mniej.
14. Uspokój umysł. Wieczór to dobry moment do treningu umysłu. Naucz swój umysł, jak ma zatrzymywać pracę i
wchodzić w stan relaksu. Wystarczy, byś przez 5-10 minut w pozycji siedzącej odliczał/a oddechy. Kiedy
skoncentrujesz uwagę na oddechach, zbędne myśli zaczną się wyciszać.Pomocny może być filmik o medytacji - FILMIK
15. Dbaj o sen. śpij minimum 8 godzin. To wzmacnia odporność fizyczną i psychiczną.

Proszę dbaj o siebie i przestrzegaj ograniczeń!

W KOLEJNYCH CZĘŚCIACH
PRZEŚLEMY DO PAŃSTWA PROPOZYCJE 
 EMAILI DO UCZNIÓW, RODZICÓW I NAUCZYCIELI

KOLEJNA CZĘŚĆ POJAWI SIĘ
U PAŃSTAWA O 15:00
 



ZE WZGLĘDU NA PAŃSTWA BEZPIECZEŃSTWO PRZEKŁADAMY WSZYSTKIE KURSY I ZAJĘCIA
OD 11 do 25 MARCA

W RAZIE PYTAŃ ZAPRASZAMY
DO KONTAKTU:

664 193 622     606 357 806

662 275 098     22 841 62 08

22 841 62 08                                                             Al. Promienistych 6                                                  02-648 Warszawa

Rezygnacja z otrzymywania wiadomości lub uaktualnienie danych kontaktowych.

=